Dierenopvangcentrum De Doornakker

Ontroerende verhalen

6-1-2009

Beste Medewerkers van dierenopvang Doornakkers, met name aan Hannie en de mevrouw die in het begin 2008 ons fantastisch begeleid heeft met onze kat Tobi.
Het was liefde op het eerste gezicht, toen we Tobi zagen, en ze deed het prima bij ons, ze zag er prima uit, en we zijn dol op Tobi.
Alleen helaas heb ik slecht nieuws. Onze Tobi die we nog geen jaar hadden hebben we woensdag 30 december in laten slapen, daarna hebben mijn dochters Tobi naar Roermond gebracht (wij konden dat niet, waren te emotioneel) en is daar gecremeerd, op zich zelf is z’n crematie (SHCN dierencrematoria) wel heel mooi geweest, het is net zoals bij de mens, en dat vind ik een goed, want veelal ontvang je meer liefde van een dier als van een mens. Wel raar dat eerst Tobi de kat in huis loopt, nu hebben we een urn, klein keramiek potje met een gedeelte van de as van Tobi, maar zo is het leven.
Vorig jaar rond de kerstperiode hebben we Winnie de kat in moeten laten slapen, vanwege een heel slecht hart, en nu begon het allemaal met de kerst, we zagen dat Tobbie niet meer at, en zich terugtrok, een heel ander gedrag als normaal.
Maandag 28 december naar de dierenkliniek Brouwhuis gegaan, en dinsdag weer terug voor een uitgebreid bloedonderzoek etc. en toen bleek dat er een bepaalde waarde veel te hoog was, en dat kwam door de nieren. In het kort kwam het er op neer dat de nieren bijna niet meer werkten, en dan houdt het echt op, bij een mens zou het op neer komen om een niertransplantatie te doen, zo ernstig was het, bij dieren doen ze dat niet, een niertransplantatie. De dierenarts die alle tijd voor ons nam heeft die dinsdag alles goed uitgelegd, het kwam erop neer dat er niets meer aan te doen was, en dat Tobi niet lang meer te leven had, en tenslotte in coma zou geraken, maar aan ons de beslissing om Tobi in te laten slapen, tja dan is het net of alles in elkaar stort, we hebben Tobi weer naar huis toe genomen, maar we zagen wel, dat Tobi heel ziek was, en dan maar thuis met de kinderen er over praten wat te doen, dinsdagavond nog de dierenarts opgebeld, om woensdag Tobi in te laten slapen.
Het is heel triest, en een groot gemis, maar zo is het leven, we komen binnenkort even langs bij Doornakkers.

3-10-2008

Beste medewerkers,

In november 1994 vond ik in jullie asiel mijn grote vriend, een kruising tussen een herder en een airdale...een ruwharige herder dus.

Het was liefde op het eerste gezicht.

Hij heette officieel Bruno, maar aangezien ie daar toch niet naar luisterde werd het Toby.

Met veel liefde, geduld en een consequente opvoeding werd Toby een wereldhond. De gehoorzaamheidstrainingen tot aan GG 3 heeft ie allemaal op z'n sloffen gehaald. Behendigheid was z'n lust en z'n leven en dat blijkt uit de vele prijzen die hij daarmee verdiende. Flyball vond ie geweldig !

Tot aan z'n 11e heeft ie nog volop meegedaan met de wedstrijden en liep menig jonkie het snot voor de ogen...

Uiteindelijk werd het tijd het wat rustiger aan te gaan doen.

Onze vriendschap ging naar een ander niveau. Werd nog hechter. Een woord, een blik...wij begrepen elkaar. Wij hielden van elkaar...

Na een tijd ging z'n zicht en z'n gehoor achteruit en wist ie het soms niet allemaal meer...maar hij liet zich lekker vertroetelen en genoot van z´n extra privileges.

Hij heeft nog een heerlijke zomer gehad, want het was een echte zongenieter, maar toen het weer omsloeg ging het met Toby ook mis.

Hij wilde ineens niet meer eten, wat ik ook probeerde.

Het was z'n tijd...Toby vond het mooi geweest, dus ik ook...

Gisterenavond heb ik ´m op 14 1/2 jarige leeftijd, uit al mijn liefde, rustig laten inslapen.

Vandaag word ie thuis begraven.

Afscheid van Toby

18 april 1994 - 30 september 2008

Toby, jouw vriendschap was een wonder

een wonder om te mogen beleven

deze onvoorwaardelijke liefde heeft een mens

mij nooit gegeven...

Dank je voor alle fijne jaren samen